Dekselse Hans

Hans toch. Hij kan niet gewoon over wijn of over eten spreken. Het zijn geen woorden die hij gebruikt om over wijn en spijs te spreken. Het zijn vonken. Gensters van opwinding die door zijn depot bliksemen. Hij is dan ook even struis als de Noorse god Thor. Na zijn studies ging hij de edele kunst van de haute cuisine verder bijschaven in een aantal sterrenrestaurants. Het beroemdste onder hen had in die tijd twee Michelin-sterren.

Maar wie gedacht had dat Hans ’s nachts jarenlang fornuizen zou poetsen in de hoop ooit op te klimmen tot sous-chef, had het mis. Hans had namelijk een geheime passie: wijn! Hij besloot een eigen traiteurswinkel te beginnen en zelf wijn te verkopen, zo zou hij zijn passie en zijn métier kunnen verenigen.

Hans is een talentrijke kok die houdt van nieuwe stromingen. Ja, ook van fusion en de moleculaire keuken, want zegt hij: “Deze dingen geven een nieuwe dimensie aan smaak en textuur en... er wordt nu tenminste over geklapt!” Hans is zogewenst ook kok bij jou aan huis en Hans verkoopt wijn. Verkopen is een wat vreemd woord. Hij opent de fles waar het gesprek toevallig over gaat en het spel is vertrokken.

 

 

Wijnbabbel 

 

 

Byo: Hans, 't is lang geleden! Wat was dat voor een jaareinde! Nog nooit zo moeten hollen van links naar rechts. Nooit tijd.
Hans: Pfff, inderdaad. Rare crisis. Hoe was 't nu in de Beaujolais?

Byo: Ik wil u eerst iets vertellen over het eten in de Beaujolais. Ik heb in het centrum van Morgon-Villié, in het restaurant l'atelier du Chef iets raars gegeten: een opengezaagd koeienbeenuit de oven met gros sel. Pure merg, man!

Hans : Ha, heerlijke simpele keuken. Zo moet dat zijn.

Byo: En dan een eenvoudige, oertraditionele bouillie uit een vuurvaste kom, met enkel wat wortelen, aardappelen, rapen en kruiden. Maar dat had zoveel smaak, dat waren stuk voor stuk topproducten!
Hans : 't Wordt tijd dat ze met dat moleculair gedoe ophouden. Die restaurants kunnen niet meer koken. Ik ben voor nieuwjaar met mijn moeder bij een restaurant met een ster gaan eten. Mijn moeten was zo verbolgen over de slechte marchandise, dat ze een lekker ouderwetse brief naar de eigenaar heeft gestuurd! Het was dan ook echt schandalig. Amateurs, je hebt geen idee!

Byo: Om efkes iets over wijn te zeggen: in de Beaujolais maken ze machtige wijnen. Let op: velen zijn blijven steken in de tijd dat ze alle wijn toch aan Japan konden verkopen. Maar zo'n 15% van de wijnboeren heeft het begrepen: ze werken quasi of helemaal biologisch en ze maken schitterende wijn. De 2009 wordt beter dan in Bordeaux.
Hans: Wie was er dan zo goed?

 

(ondertussen drinken we een opmerkelijke Pinot Gris van Albert Boxler uit het depot van Hans: karaktervolle, minerale wijn met een opvallende diepte, perfecte compagnon van lekker gekruid of op oosterse wijze bereid gevolgelte en een aantal kazen)

 

Byo: Lapalu bijvoorbeeld. Maakt ultra-sappige wijnen, een plezier om te drinken, maar lket op: die wijnen hebben fond en structuur, dat is geen rozenwater. Thivin ook, heel traditionele man, maar loepzuivere wijnen. Komt met geen tractor meer in zijn velden.

Hans: Ok, wil ik wel eens proeven. Maar zal ik u eens een goed recept geven om een bouillie te maken. In feite is dat een gerecht dat de mensen 'te min' vinden, omdat je met soepvlees werkt. Ze weten niet wat ze missen.

 

 

Recept van de maand

Authentieke Bouillie

(volgt)

Ingrediënten

• Soepvlees (rund) zonder been
• ui
• worteltjes
• enkele rapen
• aardappelen
• eventueel champignons
• Parmezaanse kaas (geen paneermeel)
• Tijm, laurier, zout, peper, teenjte look



Voorbereiding

• Dit is een simpel gerecht
, waarbij alles draait rond
authenticiteit en smaak. Zoek dan ook degelijke ingrediënten
• Je laat de groenten zonder de aardappelen stoven in een grote kookpan. Ondertussen schroeien we in een braadpan het vlees dicht, dat afhankelijk van de vorm in zijn geheel of in gote stukken wordt gesneden. Nadien bestrooien we het vlees met kruiden.

Eénpansgerecht

• Vervolgens voegen we het vlees bij de groenten en voegen er een beperkte hoeveelheid kokend water aan toe - juist genoeg om het vlees toe te dekken. Dek de kookpan af. Na twintig minuten voegen we de aardappelen erbij en sluiten de kookpan weer af. Breng verder op smaak en voeg er eventueel de champignon bij. Na nog eens dertig minuten is het gerecht klaar
• Voor de `witte saus`-versie maakt u aan de hand van een bouillon een bechamelsaus, of u voegt gewoon wat room toe aan de jus.

• Overvariant: voor de laatste fase (nadat de aardappel erbij gevoegd worden) kiest u voor een vuurvaste kom, en laat het geheel traag verder garen.

Serveren

 

• Serveren met wat peterselie.

 

 

 

 

 

De wijnafrekening

 

 

 

In deze column vindt u onze bespreking van kleine, grote en zeer grote wijnen die we de afgelopen maanden mochten proeven, soms met goed gevolg, soms met een wat mindere nasmaak.

 

 

 

Château Cheval Blanc, Saint-Emilion, 1er GCC A, 2004
Pas nog gehoord uit de mond van een bordelese wijnboer: in grote jaren koop je kleine appellaties in Bordeaux en in kleine jaren koop je de grote jongens. Op een proeverij georganiseerd door de Jurade van Saint-Emilion zelf, waren we getuige van het waarheidsgehalte van deze uitspraak en van de klasse van dit half-Belgisch kasteel. De Cheval Blanc 2004 heeft een schitterend evenwicht: rijp fruit, perfect gedoseerd hout, fijn tannineraster en een concentratie die de finesse niet in de weg staat. Dit is genieten geblazen op een beschaafde, niet-Parkeriaanse wijze.

 

Laffont 'Erigone' (Pierre Speyer), Madiran, 2006
Dit is de eikgereikte premiumwijn die onze landgenoot Pierre Speyer al meer dan 10 jaar maakt in de appellatie Madiran. Deze 2006 mag zeker een hoogtepunt heten: sappig, zuiver, diep, geconcentreerd (komt inktdonker in het glas), met knapperige tannine die op dit ogenlbik nog vraagt om lucht. Een halve dag op voorhand decanteren is aangewezen. Maar dan ontplooit hij zich ook op een bijzonder mooie manier, en met veel lengte. Dat brengt er ons toe te voorspellen dat deze wijn over een drietal jaar in topvorm moet verkeren. Het verhaal achter 'Erigone' loont de moeite om opgetekend te worden. Het klinkt als erogeen, en daarmee gaan de gedachten voor een groot deel al in de juiste richting. De mythologie wil dat Dionysos op een dag achter een bloedmooie nimf aanzat die luisterde naar de naam Erigone. Maar de nimf wilde niet door de knieën gaan voor de godheid. Daarop veranderde Dionysus haar in een tros druiven... waarna hij de nimf in die vorm tot zich nam. Deze buitengewone wijn vindt u voor een prijs van ca. 12 € bij wijnhandels De Kok (Lier) en Vini Pure (Leuven).

 

Giuseppe Olivi Memento, Toscana IGT, 2006
Als we zeggen dat dit nieuwe Toscaanse domein gevestigd is in Radda (Chianti Classico-gebied) dan zal er bij sommigen al een lichtje gaan branden: dit is inderdaad de plaats waar Montevertine de sangiovese tot een fijnzinnig hoogtepunt leidt. Maar vader en zoon Olivi zagen het anders en naast sangiovese plantten zij er ook cabernet, merlot en syrah aan. Dit leidde tot drie wijnen: een uitzonderlijke basiswijn (Le Buche, blend van alle aangeplante druivenrassen) en twee topwijnen: Tempore (cabernet-merlot) en Memento (sangiovese syrah). Waar de 2005 door de hitte in Toscane niet kan wegsteken dat hij weet heeft van een hoog alcoholgehalte, komt met de 2006 de kwaliteit bovendrijven. De ranken zijn een jaartje ouder en de houtopvoeding (deel gebruikte, deels nieuwe barriques) werd goed verteerd. De Memento 2006 is een wijn met een mooi bessenfruit en een toets van ceder met in de mond een onderliggend laagje zwarte kers. Dit alles wordt geschraagd door een monumentale structuur. Sommigen zullen hem misschien Parkeriaans noemen, maar vermoedelijk zal het hen niet beletten om hem te kopen of wat de handelaars betreft: hem te importeren, want deze wijn wacht in België nog op een verkoopspunt. Zie ook lebuche.it

 

 

Gemma Mermet, Langhe Rosso, Piemonte, 2004
Is het een ramp dat Barolo's onbetaalbaar zijn geworden? In zekere zin niet, want het geeft kleinere wijnbouwers zin en de financiële ademruimte om meer te doen met hun terroir. Deze wijnbouwer uit Serralunfga d'Alba mikt op het allerhoogste: een superpremium-wijn maken die internationaal scoort. Dit is een volle, zeer rijpe wijn met veel extractie en duidelijke houtopvoeding. Maar... het plaatje klopt. Het hout is goed geïntegreerd in een bekoorlijk geheel dat perfect geknoopt is. Rijp herfstfruit (dit is een blend van nebbiolo en merlot) en een zachte woudimpressies zorgen voor een beklijvende cru die misschien wel wat Parkeriaans van karakter, maar zeker niet overgeconcentreerd. Daarvoor ging hij.... veel te vlot binnen. Dit is dus een wijn die ons heel wat wijzer maakt, want hij maakt duidelijk dat 1) er nog leven is naast de Barolo's, 2) 2004 een goede oogst was in Piemonte, en 3) Parkeriaans soms ook drinkbaar is. De Mermet Langhe Rosso 2004 vindt u bij Châteaux in Ternat tegen 22 euro.

 

Thierry Puzelat, Pinot Noir, Touraine, 2007
Deze natuurlijke, sulfietloze wijn moet niet alleen het vooroordeel torsen dat sulfietloze wijnen meteen oxideren, hij moet ook nog vechten tegen de misvatting dat je aan de Loire (en dan zeker in de streek van Tours) alleen van cabernet franc rode wijn kan maken. Van enige oxidatie is om te beginnen (en ik dronk deze wijn begin september, dus in de zomer) geen sprake. Integendeel, de wijn had twee uurtjes nodig om op adem te komen. En dan kregen we in het glas alle met rood fruit en fijne specerijen gepaard gaande elegantie die je bijvoorbeeld van een betere pinot noir van het lichtjes minerale type - ik denk spontaan aan Savigny - mag verwachten. Met misschien dit belangrijke verschil: deze Puzelat kost bij Wijnfollie in Aalter welgeteld 12,50 euro.

Terrunyo Carménère (Concha y Toro), Pneumo Valley/Chili, 1998
Deze wijn rustte zo'n 6 jaar in onze kelder en is nu zo'n 10 jaar oud. Van dit soort premiumwijnen uit de nieuwe wereld wordt gezegd dat ze niet goed bewaren. Het tegendeel blijkt waar. Deze wijn is op zijn toppunt met een prachtig secundair bouquet, een goede diepte in de mond en ceder en blonde tabak in de afdronk. Hij kan daar nog zo'n 5 jaar blijven - op zijn toppunt. Het zegt ook wat over de potentie van de onvolprezen carménère-druif (hier door wijnmaker Ignacio Recabarren aangevuld met 10% merlot en 10% cabernet) en over de oenologen die zorgvuldig op zoek gingen naar een Chileense wijngaard met een karakteristiek terroir. Coicha y Toro overstijgt in deze terroirwijn zijn brave anonimiteit. U vindt de 2004 nu bij www.dww.be voor zo'n 17 euro. In de VS betalen ze er naar verluidt bijna het dubbele voor.

 

 

Feudo di San Gregorio 'Rubrato Aglianico', Irpina Aglianico IGT, 2004
Deze gewiekste wijnmaker uit de streek van Napels mag dan volgens sommigen onbetrouwbaar zijn, zijn wijnen zijn wel benijdenswaardig. Voor wie de aglianico-druif niet kent: je kan hem best vergelijken met dat andere tanninemonster dat perfect gewapend is tegen de zon: de monastrell (mourvèdre voor de Fransen). Een krachtpatser pur sang die uit de nabijheid van de zee een pak rinse frisheid weet te puren. Deze Rubrato is een goede introductie tot de aglianico: veel fruit, vetjes op de tong, pittige kruidigheid, goede zouten en beschaafde tannines. In feite hoeft hij nauwelijks onder te doen voor zijn grote broer 'Serpico', ook al kost die een veelvoud. De wijnen van Feudo di San Gregorio zijn verkrijgbaar bij Licata.

 

 

Domaine Viret 'Les Colonnades' , Saint Maurice/Cd Rhône, 2000
Volgens insiders moet je een fles ongezwavelde wijn altijd bewaren bij een temperatuur onder de 14°C. Ik dronk hem deze zomer op een ogenblik dat de temperatuur in mijn kelder opgelopen was tot 17°C (en in 2003 had hij al een temperatuur van 21,5° moeten doorstaan). De wijn was perfect. Lichtjes parelend op de tong (velen zullen dit vreemd vinden voor een rode wijn) maar ongeschonden en nog jong. Wijnmaker Viret beweert hij wijn maakt zoals de Egyptenaren. In amforen in de grond. Het resultaat is verbluffend. Dit is een levende en mooi gelaagde wijn die ik graag over tien jaar opnieuw zal proeven. Domaine Viret is ondermeer verkrijgbaar bij Vinikus te Brussegem. Niet tegen een historisch hoge, maar tegen een zeer democratische prijs overigens.

 

 

Luis Pato 'Vinha Pan', Vinho Regional Beiras (Bairrada) 2001
De importeur die ons deze fles indertijd verkocht, legde er de nadruk op dat we deze wijn zeker niet te snel mochten drinken, wegens onverteerbaar harde tannines. Wel, we zijn blij dat we 7 jaar gewacht hebben. Deze topwijn van Luis Pato is ook het wachten waard. Complex, geconcentreerd maar fris met nog steeds rijp fruit op de eerste rij (pittige bosbessen en cassis die traagjes vrijkomt). Bijna oneindige afdronk. Wijn om heerlijk op te kauwen. Bij een hazerugje bijvoorbeeld. Onbegrijpelijk dat de Portugese wijn geen voet aan krijgt in België. Mogelijk vindt u nog een kelderrestje bij Bodega (Halle - Les Eleveurs).

 

 

Andrea Oberto 'Bricco San Giuseppe', Barbera d'Alba 2005
België heeft Piemonte iets te laat ontdekt. Toen we de streek en de wijnboeren bezochten in 2005 vielen er nog zaken te doen en kon je bij de wijnmakers zelf nog wat kopen. Nu kan je 't vergeten. Alles gaat richting VS en Azië. En voor de overschotjes die we in België krijgen, betalen we veel te duur. Gelukkig zijn er in België enkele importeurs die voordien al relaties hadden aangeknoopt en die zich nu kunnen verheugen in een betaalbaar aanbod. Een van hen is Cantucci te Buizingen (Halle). Deze zeer betaalbare Barbera van wijnbouwer Andrea Oberto uit La Morra (een van de vijf grote Barolo-gemeenten) is een uitstekende ouverture op het betere werk uit Piemonte: kruidige Barbera-neus met zwart fruit en wat zoethout, geconcentreerd in de mond met het rafinnement van edele zuren en mineralen uit een eersteklas terroir. Andrea Oberto vindt u bij Cantucci in Huizingen. Prijs ca. 16 euro.

 

 

Domaine Gardiès Vieilles Vignes 'Tautavel', Côtes du Roussillon Villages 2006
Schistes met daaronder een kalhoudende kleigrond. Extreem lage rendementen. Maar geen overdreven geconcentreerde smaak. De verklaring zit in de kwaliteit van de betere wijngaarden van de Roussillon, die qua terroir de Languedoc meestal ver achter zich laten. Het resultaat is meer spankracht en fraîcheur. Voeg er ook nog maar finesse aan toe. Ik dronk ter vergelijking de Vieilles Vignes 2001, een prachtige wijn die intussen perfect geëvolueerd is. Maar onderschat het millésime 2006 in de Midi niet. Deze Tautavel van Gardiés heeft alles wat hij moet hebben: een complex aroma, zwart vet en tegelijk pittig bessenfruit en een onderlaag met geconfijte vruchten, maar bovenal: edele zuren die ontleend lijken aan een Italiaanse neef. De afdronk is zeer lang, oneindig en geeft aan dat deze wijn makkelijk 7 à 10 jaar kan rijpen. Ik zou nog niet weten of Gauby beter kan dan dit. Decanteren en schenken bij een heerlijk gegrild stukje lam.
Blend: 70% grenache, 30% grenache, 20% mourvèdre. Opvoeding: 20% nieuwe eik. Domaine Gardiés vindt u ondermeer bij Château & Co te Haacht en Leirovins te Wetteren. Prijs ca. 20 euro.

 

 

Ktima Tselepos Nemea Driopi Reserve 2005
Griekse wijnen zouden tegenwoordig niveaus halen zo hoog als de goddelijke Olympos. In de praktijk zien we echter dat er grote verschillen bestaan. Kleine wijnen, gestoofde wijnen, alcoholische wijnen, wijnen met harssmaak en inderdaad ook grote wijnen. Op een presentatie van Griekse wijnen te Brussel viel op dat er naast de 'toppers' Gaia, Skouras, Tsantalis en Kir-Yianni enkele zeer verrassende outsiders zijn die niet vernieuwend proberen te zijn door wat cabernet of syrah bij hun wijn te voegen, maar door het ideale terroir te zoeken voor de beste inheemse druivenrassen. Een man die daar wonderwel in slaagt, is Yannis Tselepos. Hij bracht een tijd door op de schoolbanken in Bordeaux, werkte her en der in Frankrijk om dan in de jaren '90 met het gespaarde geld een domeintje van 2 ha. te kopen in het hartje van de Peloponesos, op een hoogte van 550 meter boven de zeespiegel.

Intussen heeft hij de kans gekregen om zijn wijngoed uit te breiden, wat hem toelaat te selecteren voor zijn topwijn, de Nemea Driopi Reserve, 100% agiorgitiko. De druiven krijgen een extractie van 30 dagen waarbij hij de temperatuur heel zachtjes opvoert, tot ze tijdens de fermentatie een hoogtepunt van 34° C bereiken. Nadien rust de wijn meer dan een jaar op nieuwe eik. Toch proef je geen eik en ruik je nauwelijks vanille. Reden? De druiven worden geoogst wanneer ze fenolisch precies rijp zijn. En het terroir zorgt ook voor de kracht om zoveel hout (en alcohol) probleemloos te absorberen.

In het glas een medium-geconcenteerde granaatrode tint met een zacht aroma van herstfruit. In de mond wordt het almaar interessanter. Eerst nog wat discreet met gedroogde kruiden, na walsen steeds expressiever met mooi zwart herstfruit en noten, die knap de diepte bespelen en een onwaarschijnlijk lange afdronk aankondigen. De wijn heeft frisheid ondanks zijn 14° alc. Kortom, de moeite om 10 jaar opzij te leggen. De wijnen van Domaine Tselepos vindt u bij Pasqualinno.

 

 

Egly-Ouriet ‘Les Vignes de Vrigny’ 1er Cru, Champagne
Francis Egly laat al zijn wijnen, ook die voor zijn basiscuvées, minstens 3 jaar ongefilterd rijpen. Dat geeft een rijkdom en een natuurlijke zachtheid die je door de champagne heen smaakt. Zijn etiket is voorzien van een ‘Date de Dégorgement’. In dit geval was dat September 2007. En een versheidsdatum: 36 mois na dégorgement. Bovendien valt er nog wat te zeggen over deze recent aangemaakte 1er Cru. We hebben hier immers te maken met een 100% pinot meunier en dus met een Blanc de Noir. Toch wordt deze wijn niet zo genoemd, omdat Egly-Ouriet een (nog) duurdere Blanc de Noirs Grand Cru in huis heeft.

In het glas een heldere strogele wijn met lichtjes rosé-reflecties, wat zowel een gevolg kan zijn van de jarenlange rijping als van de schillen van de blauwe pinot-meunier. Kleine belletjes zorgen voor een delicate en lang aanhoudende mooie mousse. Zeer zuivere neus zonder gistsporen. Nuances van appelbloesem en lentefruit in een harmonieus geheel met veel diepte, veel frisheid zonder bitter en veel strakheid zonder hardheid. Dit is een vriendelijke, speelse champagne - ondanks de lage dosage. Vanzelfsprekend speelt de pinot meunier die bekend staat als de druif die de champagne zacht fruit en een zekere vlezigheid meegeeft, een belangrijke rol in het karakter van deze champagne. Perfect als aperitief, of als afsluiter bij een zachte kaas. Egly-Ouriet vindt u bij Boutelegier in Brugge-Assebroek, bij Vin’Arte, Onlineverkoop, en bij De Wijnmakelaarsunie, Diepenbeek. De prijs van de 1er Cru Vrigny varieert rond de 30 euro.

 

 

Valdebonita, Vino de Mesa, zonder jaartal, oorsprong: Ribera del Duero

Hoe lang is het al niet geleden dat we van kompleet van de kaart werden geblazen door het drinken van een witte wijn? Een tafelwijn dan nog. Deze wijn is dik en glycerineus, ruikt naar perzik, brioche en kaaskorst en heeft een complex palet waarin we perzik en abrikoos herkennen maar op het einde word je ingepakt door zijn oxidatieve sherry-toets. Een witte raaf en een droom voor kaasliefhebbers. Nooit geproefd en met niets te vergelijken. Het verhaal achter deze wijn is dan ook zeer bijzonder. De Valdebonita wordt gemaakt van de lokale witte albillo-druif die groeit tussen de blauwe tempranillo-druiven van het domein Rudeles. Vroeger werd alles in één keer geoogst en werden de overrijpe albillo's samen gefermenteerd met de rode wijn - zoals men in Chianti pleegde te doen. Maar de laatste jaren is men de unieke eigenschappen van deze albillo gaan inzien en worden de witte druifjes apart geoogst en gevinifieerd. Een zeer arbeidsintensieve bezigheid die een volstrekt unieke wijn opleveren. Valdebonita vindt u bij Châteaux in Ternat en bij Great Grapes te Brussegem. Prijs: ca. 11,50 euro

 

 

Charles Joguet, Les Varennes du Grand Clos, Chinon 2005, Loire

Deze wijn is een pleidooi op zich voor de cabernet franc wijn van de Loire. In de Parijse bistro's worden de chinons en bourgueils op één hoopje gegooid met de gekoelde rode wijnen van Sancerre, maar dit is toch wel een koekje van een heel andere deeg. Wie het fijne wil weten van de kracht van de 'breton' zoals de wijnboeren de druif lokaal noemen, moet maar eens het onvolprezen boek van Kermit Lynch lezen, Avonturen langs de wijnroute. De wijn komt intens geconcentreerd donkerrood in het glas met donker violette tint aan de randen. Traag openend floraal aroma, met een vleugje laurier en de zachte toets van discrete eik. In de mond laatrijpend bessenfruit met een goede diepte en een ondertoon die tegelijk finesse en een zekere aardsheid aan de wijn geeft. Uitgesproken lange finale. Dit is een mooie bewaarwijn. Hopelijk kunnen we hem over 25 jaar opnieuw proeven. De wijnen van Charles Joguet vindt u bij Godaert en Van Beneden te Sint-Jans-Molenbeek.

 

 

Georg Mosbacher, Riesling Spätlese 'GG', Ungeheuer 2006, Pfalz

Een bezoekje aan de presidente van de vrouwelijke wijngroepering Vinissima, Sabine Mosbacher, leverde meteen ook een interessante verticale op, waarvan de jaargangen buiten de 2006 niet meer verkrijgbaar zijn. Er werd geopend met de 2006 die onthaalt op een indrukwekkend en complex aroma, gevolgd door rijp, mondvullend geel fruit en een lange afdronk. Elders een zwak jaar in Duitsland, bewijst Pfalz dat het een uitzonderlijk en regenarm klimaat heeft. De 2006 van Mosbacher is tevens de eerste die officieel het 'Grosses Gewächs' ('GG') statuut mag dragen, dit is de Duitse tegenhanger van de Grand Cru uit de Bourgogne - verbonden met een terroir én met een jaarlijkse keuring. Teruggaan in de tijd (we dronken de 2004, 2003, 2002 en de 1996) bewijst wat velen al lang wisten: goede rieslings bewaren moeiteloos 12 à 15 jaar hun frisheid. De wijnen van het Weingut Georg Mosbacher vindt u bij Langbeen te Rumst.

Vinhos Doidos Bossa Branco Bairrada 2006

Terwijl er veel inkt vloeit naar de droge (en vaak te dure) rode Douro-wijnen, zijn het vooral de Portugese witte wijnen die ons steeds meer overtuigen. Ze laten je soms in één teug de hele wereld zien. Van zacht en aromatisch openend naar licht exotisch in het palet om achteraan op de tong een zilt en mineraal register te bespelen. Terwijl de finale met zijn fijne zuurtjes weer spanning brengt. De warmte van het land gecombineerd met de Atlantische afkoeling en de zoute winden, zijn intrigerend - ook al wordt de wijn gemaakt van één enkele druif, zoals in dit geval de Maria Gomez. Deze Bossa is van de hand van Filipa Pato, de dochter van Luis Pato. Doet dromen van terrasjesweer - de wijn dan. Verkrijgbaar bij Van Eccelpoel te Antwerpen, prijs in de buurt van de 6 euro.

 

Valle Reale 'San Calisto' Montepulciano d'Abruzzo 2005

In de Brusselse Hilton stelden een aantal Gambero Rosso winnaars zich voor. Er was ook een kort seminarie onder leiding van wijncriticus Marco Sabellico van de vermaarde rode gids. Marco stak niet onder stoelen of banken dat het oogstjaar 2003 'une année pour les Américains' was, waar hij zelf niet zo hoog mee opliep. Dat als commentaar bij de Barolo's van Pio Cesare en Marchesi di Barolo. In hetzelfde rijtje plaatste hij de wijnen van Ricardo Cotarella, die hij een 'mainstream' oenoloog noemt. Interessanter waren de haast geparfumeerde La Poja van producent Allegrini, een Veronese IGT uit het jaar 2003, maar dan wel uit het Noorden en van voornamelijk corvinadruiven gemaakt. Helaas vrij duur. Grootste verrassing was de San Calisto van het huis Valle Reale. Een wijn met een bekoorlijke neus en veel frisheid in de aanzet met een aangenaam jammy, maar daarom niet minder complex palet. Verleidelijk én betaalbaar. La Poja vindt u bij Licata, de San Calisto vindt u bij Best caviar te Dilbeek.

Cyclo (Bodegas Peñalba López) 2005, Ribera del Duero
Op een proeverij van Spaanse wijnen, voornamelijk Ribera en Rueda, kwam er één pijnpunt naar voor: de Spanjaarden weten niet wat doen met hun hout. De Amerikaanse eik die in zwang is, heeft veel oppervlakkige trekjes maar kent ook veel succes over de plas. Europa is er echter niet wild van. En Franse eik is meestal te dominant voor tempranillo. Gelukkig zijn er uitzonderingen. Ricardo Peñalba, zoon van het huis, mag op z'n veertigste eindelijk doen wat hij wil... op een onooglijke 2 hectare grond die wat hoger ligt en zeer moeilijk te bewerken is volgens papa. Ricardo bewerkt zijn lapje grondje dan maar met het boerenpaard en volgens de inzichten van de bio-dynamische landbouw - al wil hij zich niet vereenzelvigen met de Steiner-filosofie. Het resultaat is een sappige, innemende wijn, groots van karakter en structuur waarin de houtinvloeden wonderwel versmolten zijn ook al gaat het hier om Frans Jupille-hout. Verkrijgbaar bij Divino in Dendermonde.

 

Vincent Girardin Clos de la Roche 1998, Bourgogne Grand Cru
We volgen Vincent Girardin nu al 15 jaar en het was een groot genoegen om hem op een onverwacht moment terug te vinden: bij een blinde degustatie van 11 top-bourgognes, waar als favoriet van een twaalftal wijnkenners La Tâche 2000 van Domaine de la Romanée Conti uit de bus kwam, als tweede de Richebourg 2000 van DRC en als derde een wijn die maar een fractie kost van de twee voorgaande: de Clos de la Roche 1998 van Vincent Girardin. Het was een wijn die opviel door zijn elegantie en door zijn grote zuiverheid: deze wijn geldt als een definitie en een voorbeeld voor een top-pinot noir uit de bourgogne. Overigens waren de proevers het erover eens dat de wijnen uit het oogstjaar 2003 niets hebben van een bourgogne. Incluis de Richebours van DRC en Dugat-Py. Iedereen dacht dat het wijnen uit de nieuwe wereld waren. Recentere oogstjaren verkrijgbaar bij Cooreman in Groot-Bijgaarden.


Bouscaut 1990, Pessac-Léognan
Dit is een wijn die verzamelaars (en Parker) links laten liggen, want het etiket is maar zo-en-zo, weet je. Intussen is dit net zo goed een cru classé als La Mission-Haut-Brion of Pape-Clément. En eerlijk gezegd, toen we deze 1990 proefden werd duidelijk dat dit een absolute topwijn is. Je kan op deze aardkloot misschien wel beter vinden, maar je zal er dan ook het 50 tot 100-voudige voor betalen. De neus had eerst wat van het 'sterfputje' en zo hoort dat bij rijpe wijnen, maar nadien volgde er fijn boeket van esters en rozen en in de mond was het een en al fluwelen charme met nog een schitterende complexiteit en afdronk! Op veilingen zakt intussen zijn prijs. Volgens de Franse veilingsite idealwine.com zou hij maar 19,7 euro meer waard zijn. Als je een gek kent die hem tegen deze prijs verkoopt, laat het ons weten! Niet meer in de handel. Kijk op Ebay.

 

La Louvière 1998, Pessac-Léognan
Deze wijn had ik opzijgelegd in het vak ‘dringend te drinken’, met het vermoeden dat hij al op zijn retour was. Het tegendeel bleek waar. Deze Pessac-Léognan die veel wijnkenners niet hoeven wegens niet sexy genoeg en geen cru classé, blijkt de tijd wonderwel te doorstaan. Hij zit zelfs nog lang niet aan zijn hoogtepunt. We werden getroffen door de charme en de mooie diepte met voortreffelijk verweven hout dat voor distinctie en frisheid zorgt.

Château Carignan 1999 ‘Primus’, Bordeaux Supérieur
Bij de vorige fles die ik dronk leek hij aan het einde van zijn Latijn. Deze fles was beter. En als je de prijs van zo’n Primus in de gaten houdt, dan moet je toegeven dat dit een mooi geknoopte bordeaux is met een verstandige eiklagering. De 1999 is rond, heeft nog vlees aan de botten en is helemaal klaar om te drinken. Aan de korter wordende finale te oordelen zouden we daarmee trouwens niet te lang meer wachten.

 

Château Branas-Grand-Poujeaux 2003, Moulis-en-Médoc
Je kent het verhaal wel achter deze wijn: Justin Onclin (ex-wijnmakelaarsunie) maakte fortuin met een négociantbusiness in Bordeaux en kocht een paar jaar geleden dit domein (vlak tegenover Poujeaux gelegen) voor zijn dochter. De 2005 van Branas sleepte een Decanter-Award in de wacht. En nu blijkt dat de 2003 van dit domein in Delhaize te koop ligt aan verminderde prijs... Wat we moeten weten is dat deze oogst nog niet in eigen beheer werd verwerkt maar overgekocht van de vorige eigenaar. De wijn heeft niet de concentratie van een 2005, maar kreeg wel immense dosissen nieuwe eik (van Michel Rolland, wie anders?) opgelepeld. De wijn is nog niet perfect verweven. Bij opening wat de houtimpact veel te groot. Dat werd een stuk beter toen de fles twee dagen open had gestaan... Wijn om over 5 jaar nog eens te proeven. Verkrijgbaar bij Delhaize en bij de Wijnmakelaarsunie.

Cyan 2004, Toro
Bij een uiteenzetting over Spaanse wijnen op Megavino werd er heel veel nadruk gelegd op de kwaliteit van een wijn uit Priorat. En toen we deze Priorat grondig geproefd hadden, kwamen tot het besluit dat de vorige wijn nog veel lekkerder was, wegens complexer en meer karakteriële diepte. Bovendien was hij goedkoper. En die wijn was geen Priorat, maar een Toro. Verkrijgbaar bij Delphico, Zoersel.

 

Toquinheiras Albarinho Vinho Verde 2003, Monção (ook voor Winetasting)
Het is zo moeilijk om wijnverkopers te vertrouwen, soms geven ze jou iets mee en denk je: is het maar dàt. En andere keren moet je toegeven dat hij gelijk had en heb je spijt dat je niet meer kocht. Dat is uitermate het geval bij deze Vinho Verde die uit een ranke donkergele fles komt, zodat je zou denken dat het om oxidatieve flor-wijn gaat. Niets daarvan. Dit is een supergecontreerde Portugees met een haast exotisch om niet te zeggen Braziliaans aroma van zoet brood, ananas en mango. Het fruit gaat lekker vet over de tong en doet denken aan een spätlese van de bovenste plank. Het beroemde sur-lie effect dat bij een supermarkt-Mateus bijna het topje van je tong afbijt, dat effect komt hier in zachtere vorm en veel subtieler achteraan op de tong. Ejaculatief lekker. Wordt niet meer geïmporteerd in België.

Domaine de la Gaffelière ‘Cendrillon’ 2006, Touraine
Deze Chenin Blanc uit de Touraine is zo rond, zo verleidelijk van neus dat de finale als een complete verrassing komen. Want daar heeft hij je beet met fijne minerale zuren die al het zoete pareren dat vooraf komt. En omdat die zoetzure spankracht je blijft verbazen, drinkt je er nog een glas van en nóg één. Gevaarlijke verleidelijkskracht. Vooral dat dit een wijn is van minder dan 10 €. Verkrijgbaar bij Hans van de Wijn, Groot-Bijgaarden

Château Bellevue La Forêt 2005, Fronton

De hype rond 2005 in Bordeaux is zo groot dat zelfs de zeer bescheiden Chevalier Noël 2005 (Cote de Blaye) in Colruyt in enkele weken uitverkocht was. De mensen zijn dus gek. 2005 was net zo goed in de Rhône, als in Bourgogne als ten Zuiden van Bordeaux, in die regio die tussen twee invloedssferen ligt: die van de Atlantische én die van de Middelandse zee. Deze wijnstreek die nu de appellation Fronton heeft gekregen mag zowel gebrui maken van de Bordelese druivenrassen endeze van de languedoc. Dat leidt tot merkwaardige blends, die soms bekoorlijk uit de hoek komen. Dat is het geval bij deze Château Bellevue La Forêt. Geconcentreerd met rijp zwart fruit en vooral een magnifieke zijdeachtige textuur die toch niet truttig overkomt. Zelfs niet na een tweede, derde glas. En deze wijn die ons werd toegestuurd uit Frankrijk, heeft blijkbaar geen verdeler hier te lande. Wordt nog niet geïmporteerd in België.